Leśniczka, edukatorka, rzeczniczka. Kim jest Weronika Orszulak?
Pani Weroniko, jak trafiła Pani do pracy w Lasach Państwowych i co sprawiło, że wybrała Pani akurat ten zawód?
Praca w Lasach Państwowych nie była w moim życiu przypadkiem. Zawód leśnika jest obecny w mojej rodzinie od pokoleń – mój pradziadek był gajowym, jak dawniej nazywano leśnika. To właśnie rodzinne tradycje oraz głęboki szacunek do przyrody sprawiły, że już jako młoda osoba wiedziałam, w jakim kierunku chcę się rozwijać.
Moja droga zawodowa rozpoczęła się w 2010 roku od nauki w Technikum Leśnym. Następnie zdobywałam doświadczenie w Nadleśnictwie Żmigród oraz w Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu. Skończyłam studia inżynierskie i magisterskie oraz podyplomowe. Każdy z tych etapów był dla mnie ważną lekcją i pozwalał poszerzać wiedzę oraz kompetencje. Od 2020 roku pracuję w Nadleśnictwie Oleśnica Śląska na stanowisku Specjalisty Służby Leśnej ds. Społecznych Funkcji Lasu oraz jako rzecznik prasowy.
To miejsce jest mi szczególnie bliskie – otoczone pięknymi lasami, bogatą fauną i florą. W codziennej pracy zajmuję się m.in. ochroną przyrody, ochroną przeciwpożarową lasów, turystyką, promocją oraz edukacją leśną. Mam możliwość pracy z cennymi i chronionymi gatunkami, takimi jak bocian czarny czy bielik, a także opieki nad obszarami turystycznymi, Natura 2000 i pomnikami przyrody.
Prowadzę zajęcia edukacyjne w żłobkach, przedszkolach, szkołach, centrach kultury oraz bezpośrednio w terenie – w lesie, np. podczas wspólnego sadzenia drzew. Duże zainteresowanie edukacją leśną w Oleśnicy daje mi ogromną satysfakcję i utwierdza w przekonaniu, że moja praca ma realny sens.
Zdecydowanie mogę powiedzieć, że zawód leśnika daje niezwykłe możliwości rozwoju i pracy z najcenniejszym „narzędziem”, jakim jest natura. Nie ma nic piękniejszego niż codzienna praca w otoczeniu przyrody i dla przyrody. To profesja, która łączy tradycję, odpowiedzialność i pasję.
Jakie były największe wyzwania, kiedy zaczynała Pani swoją pracę w Nadleśnictwie Oleśnica Śląska?
Największym wyzwaniem na początku pracy w Nadleśnictwie Oleśnica Śląska było dla mnie przede wszystkim wejście w nowe środowisko – zarówno zawodowe, jak i prywatne. Oleśnica stała się moim nowym miejscem do życia, dlatego w krótkim czasie musiałam poznać nie tylko strukturę pracy i specyfikę nadleśnictwa, ale także okolicę oraz otaczające je lasy.
Nowe obowiązki wymagały ode mnie szybkiego wdrożenia się w lokalne uwarunkowania przyrodnicze, społeczne i organizacyjne. Na szczęście bardzo szybko spotkałam na swojej drodze wspaniałych ludzi – pełnych pasji, wiedzy i zaangażowania. Dzięki ich otwartości i wsparciu proces adaptacji przebiegł naturalnie i bardzo inspirująco.
Dużym wyzwaniem było również budowanie współpracy z lokalnymi przedszkolami, szkołami, samorządami, instytucjami oraz mieszkańcami powiatu oleśnickiego. Zależało mi na tym, aby wspólnie tworzyć wartościowe inicjatywy łączące edukację leśną z aktywnością społeczną i kulturalną. Patrząc z perspektywy czasu, te wyzwania były i są dla mnie nie tylko sprawdzianem, ale przede wszystkim szansą na rozwój i budowanie trwałych relacji w lokalnym środowisku.
Nie mogę nie zapytać o to, jak wygląda dziś obecność kobiet w Lasach Państwowych – czy rzeczywiście jest ich coraz więcej?
Kobiety stanowią ponad 25% zatrudnionych w Lasach Państwowych, a ich rola w leśnictwie stale rośnie. Kobiety pracują jako inżynierowie nadzoru, leśniczki, edukatorki, specjalistki ds. ochrony przyrody, a także strażniczki leśne. Zajmują również stanowiska kierownicze – nadleśniczych i ich zastępców. Przede wszystkim my kobiety wnosimy zaangażowanie i wiedzę, przełamując stereotypy o typowo męskim zawodzie. Co należy podkreślać! Ja jestem dumna z tego zawodu, który wybrałam. W Nadleśnictwie Oleśnica Śląska pracuje 29 kobiet, co stanowi 1/3 całej załogi.
Jakie zatem są największe stereotypy lub trudności, z którymi kobiety spotykają się w tej pracy?
Szczerze mówiąc, w swojej dotychczasowej pracy nie doświadczyłam stereotypów ani trudności wynikających bezpośrednio z faktu, że jestem kobietą. W środowisku leśnym, które w dużej mierze tworzą mężczyźni, współpraca opiera się przede wszystkim na kompetencjach, odpowiedzialności i wzajemnym szacunku. Decyzje podejmowane są rzeczowo i konkretnie, a dobra komunikacja w zespole jest ogromną wartością.
Oczywiście praca w terenie ma swoją specyfikę i bywa wymagająca fizycznie. Niektóre zadania wymagają dobrej kondycji i siły. Uważam, że w leśnictwie znaczenie mają wiedza, umiejętności organizacyjne, komunikacyjne i specjalistyczne kompetencje. Kobiety z powodzeniem odnajdują się w tych obszarach, wnosząc do zespołów profesjonalizm, wrażliwość na kwestie społeczne i przyrodnicze oraz dużą odpowiedzialność. Najważniejsze są zaangażowanie i pasja do pracy – a te nie mają płci.
Co mogłaby Pani powiedzieć młodym kobietom, które myślą o karierze w leśnictwie?
Kariera w leśnictwie to fascynująca droga, która staje się coraz bardziej otwarta i przyjazna dla kobiet. To zawód łączący pasję do natury z realnym wpływem na środowisko. Nie bójcie się stereotypów – leśnictwo to też kobiecy świat. Choć historycznie zdominowane przez mężczyzn, dziś kobiety z powodzeniem pracują na wszystkich szczeblach. Nasza perspektywa, wrażliwość na ekologię i umiejętność zarządzania są w lesie bardzo potrzebne. Wiedza i kompetencje są najważniejsze. W pracy leśnika najważniejsza jest wiedza przyrodnicza, znajomość gospodarki leśnej i pasja. Wybierzcie odpowiednią ścieżkę edukacji. Drogą do zawodu jest technikum leśne lub studia na wydziale leśnym. Warto szukać staży i praktyk, które pozwolą poznać specyfikę pracy w terenie lub biurze. Nowoczesne leśnictwo potrzebuje zróżnicowanych zespołów, co pozwala na lepsze podejmowanie decyzji i dbanie o las jako ekosystem.
Jako rzecznik prasowy odpowiada Pani za kontakt z mediami – co w tej roli sprawia Pani największą satysfakcję?
Jako rzecznik prasowy, osoba stojąca na pierwszej linii komunikacji, największą satysfakcję czerpię z kilku kluczowych aspektów tej dynamicznej roli. Największą satysfakcję daje moment, gdy zaplanowana strategia komunikacyjna przynosi zamierzone efekty, a wizerunek Nadleśnictwa jest jasny, spójny i dobrze odbierany przez opinię publiczną. Umiejętność zachowania spokoju i opanowania, a następnie skuteczne przekazanie rzetelnych informacji. Satysfakcja płynie również z budowania relacji opartych na zaufaniu i profesjonalizmie. Narzędzie jakim dysponuje, czyli las daje ogrom możliwości do przekazywania informacji. Bardzo mnie cieszy kiedy mogę się podzielić ciekawymi tematami o pracy Leśnika i o tym co się dzieje w lesie np.: Jak nie zgubić się w lesie, jakie grzyby można znaleźć w lesie, dlaczego las jest dla ludzi bardzo ważny, co w lesie huczy, ile drzew posadzimy wiosną, gdzie wybrać się na wycieczkę do lasu itd. Las jest bardzo interesujący dla wielu ludzi stąd też liczne pytania chociażby telefoniczne, z Państwa strony, które często przyjmują charakter troski o las.
Edukacja leśna jest coraz ważniejsza – jakie działania prowadzi Pani w tym zakresie w Nadleśnictwie Oleśnica Śląska?
Edukację leśną traktuję jako jeden z priorytetów mojej pracy, ponieważ to właśnie ona buduje świadomą i odpowiedzialną relację między człowiekiem a przyrodą. Uważam, że im wcześniej zaczniemy rozmawiać z dziećmi i młodzieżą o roli lasu oraz pracy leśnika, tym większa szansa na kształtowanie postaw opartych na szacunku i zrozumieniu dla środowiska naturalnego.
W Nadleśnictwie Oleśnica Śląska prowadzę przede wszystkim aktywne lekcje terenowe, wycieczki edukacyjne oraz warsztaty tematyczne. Podczas zajęć przybliżam zagadnienia związane ze zrównoważoną gospodarką leśną, ochroną przyrody, bioróżnorodnością czy ochroną przeciwpożarową lasów. Ważnym elementem jest także pokazywanie, na czym w praktyce polega praca leśnika.
Stawiam na metody doświadczalne – uczymy się poprzez obserwację, działanie i bezpośredni kontakt z naturą. Zajęcia odbywają się nie tylko w salach dydaktycznych, ale przede wszystkim w lesie, gdzie teoria naturalnie łączy się z praktyką. To właśnie tam najlepiej widać, jak funkcjonuje ekosystem i jaką rolę pełni w nim człowiek.
Ogromną satysfakcję daje mi możliwość prowadzenia „żywych lekcji” przyrody, ale także matematyki, geografii czy języka polskiego w leśnej przestrzeni. Las staje się wtedy naturalną salą lekcyjną, która inspiruje, angażuje i pozwala spojrzeć na edukację w sposób nowoczesny i interdyscyplinarny.
Jakie inicjatywy lub projekty edukacyjne w ostatnich latach najbardziej Pani zapadły w pamięć?
W ostatnich latach szczególnie zapadły mi w pamięć inicjatywy, które łączą edukację przyrodniczą z budowaniem relacji społecznych i pokazywaniem, jak ważną rolę w naszym życiu odgrywają lasy oraz praca leśników. Jako osoba związana z działalnością edukacyjną w środowisku leśnym widzę, jak ogromne znaczenie ma przybliżanie mieszkańcom specyfiki zawodu leśnika i codziennej pracy w terenie. Instytucją, która od lat konsekwentnie realizuje taką misję edukacyjną, są Lasy Państwowe – poprzez liczne wydarzenia, spotkania i działania popularyzujące wiedzę o przyrodzie oraz zrównoważonej gospodarce leśnej.
Jednym z wydarzeń, które szczególnie zapadło mi w pamięć, jest coroczne spotkanie LASchristma. To inicjatywa, która z czasem stała się ważnym punktem w kalendarzu naszego środowiska. Umożliwia spotkanie samorządowców oraz przedstawicieli służb mundurowych z powiatu oleśnickiego. Takie wydarzenia sprzyjają rozmowom o współpracy w zakresie ochrony przyrody, bezpieczeństwa w lasach czy wspólnych działaniach na rzecz lokalnych społeczności. Jednocześnie są okazją, aby pokazać, jak szeroki i odpowiedzialny jest zakres pracy leśników – od ochrony przyrody, przez edukację, po zarządzanie zasobami leśnymi.
Drugą inicjatywą, którą bardzo dobrze wspominam, jest wieczorne spotkanie dla mieszkańców Oleśnicy, Wrocławia i okolic poświęcone Nocnemu Spotkaniu z nietoperzami. Wydarzenie to miało wyjątkowy charakter – łączyło elementy nauki, przyrody i wspólnego odkrywania tajemnic nocnego życia lasu. Uczestnicy mogli dowiedzieć się więcej o roli nietoperzy w ekosystemie, ich zwyczajach oraz o tym, jak ważna jest ochrona ich siedlisk. Tego typu inicjatywy doskonale pokazują, że praca leśnika to nie tylko gospodarka leśna, ale również popularyzowanie wiedzy o przyrodzie i budowanie świadomości ekologicznej wśród mieszkańców.
Właśnie takie projekty – łączące edukację, pasję do natury i zaangażowanie lokalnych społeczności – najlepiej pokazują, jak ważny i wielowymiarowy jest zawód leśnika. Dzięki nim las przestaje być tylko miejscem spacerów, a staje się przestrzenią nauki, refleksji i wspólnej odpowiedzialności za środowisko.
Zdradzi Pani, co pasjonuje Panią po godzinach? Jak spędza Pani wolny czas?
Po godzinach przede wszystkim jestem żoną, córką, siostrą i wnuczką – i to właśnie czas spędzany z moją kochającą rodziną daje mi najwięcej radości oraz energii. Bardzo cenię chwile bliskości, rozmów i wspólnego bycia razem. To one pozwalają mi zachować równowagę między życiem zawodowym a prywatnym.
Dbam również o swój komfort psychiczny i sprawność fizyczną. Regularnie uczęszczam na zajęcia pilatesu, które są dla mnie nie tylko formą aktywności, ale także sposobem na wyciszenie i regenerację. To niezwykle relaksujące, a jednocześnie wzmacniające ciało i pomagające zachować dobrą kondycję na co dzień.
Bardzo lubię także jazdę na rowerze. To dla mnie idealne połączenie ruchu i kontaktu z naturą. Rower pozwala mi aktywnie spędzać czas na świeżym powietrzu, odkrywać nowe miejsca i jednocześnie „przewietrzyć głowę” po intensywnym dniu pracy. Często wybieram leśne trasy, które dają poczucie swobody i bliskości przyrody – to forma odpoczynku, która najlepiej mnie regeneruje.
Interesuję się również komunikacją wizerunkową i PR. Śledzę trendy w budowaniu marki osobistej oraz strategiach komunikacyjnych. Inspirują mnie dobrze zaplanowane kampanie i sposoby, w jakie organizacje oraz liderzy budują autentyczne relacje ze swoimi odbiorcami. To obszar, który nie tylko mnie fascynuje, ale także rozwija i poszerza moje spojrzenie na współczesny świat mediów i komunikacji.
W wolnych chwilach chętnie sięgam także po podcasty o rozwoju osobistym. To dla mnie źródło inspiracji i nowych perspektyw – często słucham ich podczas spacerów czy jazdy na rowerze. Lubię poznawać historie ludzi, którzy dzielą się swoim doświadczeniem, mówią o budowaniu odporności psychicznej, świadomym rozwoju i szukaniu równowagi w życiu. Takie treści motywują mnie do refleksji i ciągłego poszerzania horyzontów.